Badanie Wizualne
Badanie wizualne (VT) jest pierwszą i zarazem najważniejszą metodą badań nieniszczących NDT. Uznaje się ją za podstawową metodę badawczą NDT, która w swoim zakresie obejmuje 100% badanego obiektu/wyrobu. Metoda wizualna polega na sprawdzeniu nieuzbrojonym okiem lub z wykorzystaniem przyrządów optycznych lub optoelektronicznych czy na powierzchni badanego obiektu występują nieciągłości lub niedoskonałości kształtu (np: pęknięcia, podtopienia brzegowe, nadlew lica, brak przetopu, itd.), a następnie na zmierzeniu ich charakterystycznych wymiarów. Badania wizualne pośrednio wymagają specjalistycznego wyposażenia (boroskopy, fiberoskopy, wideoskopy itp.). Głównymi wymaganiami poprawnie przeprowadzonego badania wizualnego są: potwierdzone kwalifikacje i dobry wzrok badającego, dostateczne natężenie światła (500 lx) i umiejętność interpretacji wskazań.
Badanie Ultradźwiękowe
Badanie ultradźwiękowe (UT) wykorzystuje zjawiska akustyczne zachodzące w badanych obiektach. Metoda ultradźwiękowa badań nieniszczących polega na wprowadzeniu fal mechanicznych (nazywanych także ultradźwiękowymi) do materiału i następnie obserwowaniu odpowiedzi zwrotnej: czasu przejścia fali i jej amplitudy (technika echa), zmiany amplitudy fali która spenetrowała daną przestrzeń (technika przepuszczania), czasu przejścia i zmiany fazy dla fal dyfrakcyjnych powstających na krawędziach nieciągłości (technika TOFD). Metoda ultradźwiękowa (UT) pozwala na lokalizację (współrzędne x, y i z) i określenie rozmiarów nieciągłości znajdujących się wewnątrz materiału. Badanie ultradźwiękowe ma wiele zastosowań: służy do badania złączy spawanych, odlewów, odkuwek i blach na obecność rozwarstwień. Dynamiczny rozwój technik cyfrowych wraz z zapisem położenia wskazań pozwolił na wizualizację oraz zdecydowane podwyższenie wiarygodności wyników badania ultradźwiękowego (UT), co pozycjonuje je jako podstawową metodę objętościową.
Badanie Radiograficzne
W zastosowaniach przemysłowych promieniowanie jonizujące od dawna używano do uzyskiwania obrazu radiograficznego. Badanie radiograficzne wykorzystywane jest np. w przemyśle elektronicznym z wykorzystaniem do uzyskiwania powiększeń badanych elementów (makroradiografia), w przemyśle lotniczym i maszynowym do wykrywania nieciągłości wykonawczych i eksploatacyjnych jak pęknięcia, pustki, wtrącenia obcego metalu lub niemetalu oraz wady powierzchniowe jak niedoskonałości kształtu lub wymiarów. Prześwietlane są elementy z różnorodnych metali i niemetali o grubościach praktycznie od ułamka do kilku tysięcy milimetrów. Wraz ze wzrostem grubości badanego materiału oraz jego gęstości wykorzystywane są do tego celu źródła promieniowania jonizującego o energiach liczonych od kilku eV do kilkunastu MeV, uzyskiwanych przy wykorzystaniu aparatów rentgenowskich, źródeł promieniowania gamma, betatronów lub akceleratorów liniowych. Naturalne źródła promieniowania gamma w postaci izotopów: 60Co, 137Cs, 192Ir, 170Yb, 75Se stanowią istotny element we współczesnej radiografii. Bardzo wyjątkową odmianą metody radiograficznej jest radiografia neutronowa wykorzystywana do badania np. dzieł sztuki malarskiej, roślin a nawet elementów uzbrojenia. Radiografia cyfrowa polega na umożliwieniu uzyskania cyfrowego zapisu obrazu radiograficznego w odróżnieniu od klasycznej analogowej techniki błonowej. Metody radiograficzne (RT) i ultradźwiękowe (UT) badań nieniszczących NDT są wzajemnie uzupełniającymi się sposobami badania objętości obiektów, stosowanymi często jednocześnie w celu podwyższenia wiarygodności wyniku badania.
Zgodnie z Art. 32c pkt 2 Ustawy - Prawo atomowe z dnia 6 kwietnia 2021r. firma NDTEST Sp. z o. o. informuje, iż w 2021 roku nie odnotowała wpływu prowadzonej działalności na zdrowie ludzi oraz na środowisko. Nie odnotowano także uwolnień substancji promieniotwórczych do środowiska w związku z wykonywaniem prowadzonej działalności.
Badanie Magnetyczno-Proszkowe
Badania magnetyczne polegają na wzbudzaniu w badanych obiektach ferromagnetycznych pola magnetycznego o dostatecznie dużym strumieniu indukcji (1 Tesla) i poszukiwaniu tzw. lokalnych, magnetycznych pól rozproszenia (tzw. wycieku pola magnetycznego), powstających nad powierzchnią obiektu w miejscu występowania nieciągłości (głównie wad liniowych typu: pęknięcia, przyklejenia, itp.). Do wizualizacji pól rozproszenia można wykorzystać proszek ferromagnetyczny, taśmę magnetyczną, sondę Halla. Metoda magnetyczna badań NDT umożliwia wykrycie nieciągłości wychodzących na powierzchnię lub podpowierzchniowych do ok. 2 mm głębokości. Charakteryzuje się dużą szybkością i natychmiastowym wynikiem. Ograniczona jest stanem powierzchni to znaczy zbyt duża chropowatość, nierówność powierzchni utrudniają lub fałszują wynik tej metody badania nieniszczącego. Badania magnetyczne możemy przeprowadzać tylko na materiałach ferromagnetycznych (stale z wyjątkiem austenitycznych), co wyklucza na przykład: tytan i stopy aluminium.
Badanie Penetracyjne
Zasada badań penetracyjnych opiera się na wykorzystaniu zjawiska włoskowatości, które polega na wnikaniu cieczy do wąskich przestrzeni i wznoszeniu się wbrew sile ciężkości. Metoda penetracyjna badań nieniszczących służy do wykrywania nieciągłości wychodzących na powierzchnię (pęknięcia i przyklejenia spawalnicze). Ograniczeniem jej zastosowania jest porowatość powierzchni badanej. Na przygotowaną powierzchnię (suchą, oczyszczoną i odtłuszczoną) nanosi się penetrant - drobnocząsteczkowa zawiesinę o kolorze czerwonym lub niebieskim. Zawiesina ta wnika w szczeliny i po zadanym czasie penetracji jest usuwana wyłącznie z powierzchni. Następnie powierzchnię pokrywa się wywoływaczem - wielkocząsteczkową białą zawiesiną. Po czasie wywoływania (5-60min.) penetrant dyfunduje ze szczelin i zabarwia lokalnie wywoływacz wskazując jednocześnie miejsca wystąpienia nieciągłości. W celu podwyższenia czułości wykrywania stosuje się techniki badania penetracyjnego w świetle ultrafioletowym – UV (przemysł lotniczy, energetyka jądrowa).
Metoda Badania Szczelności
Badanie szczelności służy do wykrywania nieciągłości na wskroś materiału (tak zwanego przecieku). Badanie to możemy przeprowadzać szeregiem technik od prób podciśnieniowych po wykorzystanie środków penetrujących (nafta + kreda, penetranty). Dobrze rozpowszechnionym sposobem badania szczelności lokalnej jest technika pęcherzykowo-próżniowa polegająca na obserwowaniu tworzenia się na przeciekach pęcherzyków piany mydlanej pod przyssawką z kontrolowanym podciśnieniem. Zaletą tej techniki jest precyzja lokalizacji przecieków, przy dostępności jednej strony badanego obiektu (np. dna zbiorników magazynowych).
Badanie wizualne (VT) jest pierwszą i zarazem najważniejszą metodą badań nieniszczących NDT. Uznaje się ją za podstawową metodę badawczą NDT, która w swoim zakresie obejmuje 100% badanego obiektu/wyrobu. Metoda wizualna polega na sprawdzeniu nieuzbrojonym okiem lub z wykorzystaniem przyrządów optycznych lub optoelektronicznych czy na powierzchni badanego obiektu występują nieciągłości lub niedoskonałości kształtu (np: pęknięcia, podtopienia brzegowe, nadlew lica, brak przetopu, itd.), a następnie na zmierzeniu ich charakterystycznych wymiarów. Badania wizualne pośrednio wymagają specjalistycznego wyposażenia (boroskopy, fiberoskopy, wideoskopy itp.). Głównymi wymaganiami poprawnie przeprowadzonego badania wizualnego są: potwierdzone kwalifikacje i dobry wzrok badającego, dostateczne natężenie światła (500 lx) i umiejętność interpretacji wskazań.
Badanie ultradźwiękowe (UT) wykorzystuje zjawiska akustyczne zachodzące w badanych obiektach. Metoda ultradźwiękowa badań nieniszczących polega na wprowadzeniu fal mechanicznych (nazywanych także ultradźwiękowymi) do materiału i następnie obserwowaniu odpowiedzi zwrotnej: czasu przejścia fali i jej amplitudy (technika echa), zmiany amplitudy fali która spenetrowała daną przestrzeń (technika przepuszczania), czasu przejścia i zmiany fazy dla fal dyfrakcyjnych powstających na krawędziach nieciągłości (technika TOFD). Metoda ultradźwiękowa (UT) pozwala na lokalizację (współrzędne x, y i z) i określenie rozmiarów nieciągłości znajdujących się wewnątrz materiału. Badanie ultradźwiękowe ma wiele zastosowań: służy do badania złączy spawanych, odlewów, odkuwek i blach na obecność rozwarstwień. Dynamiczny rozwój technik cyfrowych wraz z zapisem położenia wskazań pozwolił na wizualizację oraz zdecydowane podwyższenie wiarygodności wyników badania ultradźwiękowego (UT), co pozycjonuje je jako podstawową metodę objętościową.
W zastosowaniach przemysłowych promieniowanie jonizujące od dawna używano do uzyskiwania obrazu radiograficznego. Badanie radiograficzne wykorzystywane jest np. w przemyśle elektronicznym z wykorzystaniem do uzyskiwania powiększeń badanych elementów (makroradiografia), w przemyśle lotniczym i maszynowym do wykrywania nieciągłości wykonawczych i eksploatacyjnych jak pęknięcia, pustki, wtrącenia obcego metalu lub niemetalu oraz wady powierzchniowe jak niedoskonałości kształtu lub wymiarów. Prześwietlane są elementy z różnorodnych metali i niemetali o grubościach praktycznie od ułamka do kilku tysięcy milimetrów. Wraz ze wzrostem grubości badanego materiału oraz jego gęstości wykorzystywane są do tego celu źródła promieniowania jonizującego o energiach liczonych od kilku eV do kilkunastu MeV, uzyskiwanych przy wykorzystaniu aparatów rentgenowskich, źródeł promieniowania gamma, betatronów lub akceleratorów liniowych. Naturalne źródła promieniowania gamma w postaci izotopów: 60Co, 137Cs, 192Ir, 170Yb, 75Se stanowią istotny element we współczesnej radiografii. Bardzo wyjątkową odmianą metody radiograficznej jest radiografia neutronowa wykorzystywana do badania np. dzieł sztuki malarskiej, roślin a nawet elementów uzbrojenia. Radiografia cyfrowa polega na umożliwieniu uzyskania cyfrowego zapisu obrazu radiograficznego w odróżnieniu od klasycznej analogowej techniki błonowej. Metody radiograficzne (RT) i ultradźwiękowe (UT) badań nieniszczących NDT są wzajemnie uzupełniającymi się sposobami badania objętości obiektów, stosowanymi często jednocześnie w celu podwyższenia wiarygodności wyniku badania.
Zgodnie z Art. 32c pkt 2 Ustawy - Prawo atomowe z dnia 6 kwietnia 2021r. firma NDTEST Sp. z o. o. informuje, iż w 2021 roku nie odnotowała wpływu prowadzonej działalności na zdrowie ludzi oraz na środowisko. Nie odnotowano także uwolnień substancji promieniotwórczych do środowiska w związku z wykonywaniem prowadzonej działalności.
Badania magnetyczne polegają na wzbudzaniu w badanych obiektach ferromagnetycznych pola magnetycznego o dostatecznie dużym strumieniu indukcji (1 Tesla) i poszukiwaniu tzw. lokalnych, magnetycznych pól rozproszenia (tzw. wycieku pola magnetycznego), powstających nad powierzchnią obiektu w miejscu występowania nieciągłości (głównie wad liniowych typu: pęknięcia, przyklejenia, itp.). Do wizualizacji pól rozproszenia można wykorzystać proszek ferromagnetyczny, taśmę magnetyczną, sondę Halla. Metoda magnetyczna badań NDT umożliwia wykrycie nieciągłości wychodzących na powierzchnię lub podpowierzchniowych do ok. 2 mm głębokości. Charakteryzuje się dużą szybkością i natychmiastowym wynikiem. Ograniczona jest stanem powierzchni to znaczy zbyt duża chropowatość, nierówność powierzchni utrudniają lub fałszują wynik tej metody badania nieniszczącego. Badania magnetyczne możemy przeprowadzać tylko na materiałach ferromagnetycznych (stale z wyjątkiem austenitycznych), co wyklucza na przykład: tytan i stopy aluminium.
Zasada badań penetracyjnych opiera się na wykorzystaniu zjawiska włoskowatości, które polega na wnikaniu cieczy do wąskich przestrzeni i wznoszeniu się wbrew sile ciężkości. Metoda penetracyjna badań nieniszczących służy do wykrywania nieciągłości wychodzących na powierzchnię (pęknięcia i przyklejenia spawalnicze). Ograniczeniem jej zastosowania jest porowatość powierzchni badanej. Na przygotowaną powierzchnię (suchą, oczyszczoną i odtłuszczoną) nanosi się penetrant - drobnocząsteczkowa zawiesinę o kolorze czerwonym lub niebieskim. Zawiesina ta wnika w szczeliny i po zadanym czasie penetracji jest usuwana wyłącznie z powierzchni. Następnie powierzchnię pokrywa się wywoływaczem - wielkocząsteczkową białą zawiesiną. Po czasie wywoływania (5-60min.) penetrant dyfunduje ze szczelin i zabarwia lokalnie wywoływacz wskazując jednocześnie miejsca wystąpienia nieciągłości. W celu podwyższenia czułości wykrywania stosuje się techniki badania penetracyjnego w świetle ultrafioletowym – UV (przemysł lotniczy, energetyka jądrowa).
Badanie szczelności służy do wykrywania nieciągłości na wskroś materiału (tak zwanego przecieku). Badanie to możemy przeprowadzać szeregiem technik od prób podciśnieniowych po wykorzystanie środków penetrujących (nafta + kreda, penetranty). Dobrze rozpowszechnionym sposobem badania szczelności lokalnej jest technika pęcherzykowo-próżniowa polegająca na obserwowaniu tworzenia się na przeciekach pęcherzyków piany mydlanej pod przyssawką z kontrolowanym podciśnieniem. Zaletą tej techniki jest precyzja lokalizacji przecieków, przy dostępności jednej strony badanego obiektu (np. dna zbiorników magazynowych).
